El domingo pasó por Compostela, de la mano del Xacobeo, el ex-Rolling Stone Wyman con su banda. Para telonearles y abrir la velada (que no noche, porque cuando empezaron a tocar lucía aún el sol) estuvo el grupo pontevedrés Pulsa Denura. Pop rock con letras cuidadas en castellano, con toques oscuros que me recordó mucho a La Habitación Roja en parte por su música, en parte por la voz del cantante. Bien para ir abriendo, y un grupo interesante (y reciente, formado en 2009) al que echar un ojo (pasarán por el Poio Pop y el Cultura Quente). Por cierto, su llamativo nombre es “látigo de fuego”, en arameo. Nada menos.

Wyman's Rythm Kings
Tras unos cuantos minutos tomados con calma, saltó la banda al escenario. El Multiusos había sido muy recortado para acoger al reducido público del concierto (unos cientos de espectadores), así que acortaron el recinto con telas para buscar un mejor sonido (que creo que en parte lograron). Un público no muy numeroso pero absolutamente entregado a la leyenda que precede a Wyman, ex-bajista de los Rolling Stones, que además cuenta con una carrera en solitario de la que no se olvidó incluso antes de dejar la banda (en el 92).
La promoción hacía especial hincapié en la presencia de Wyman y su estatus de ex-Satánica Majestad, pero el resultado habría sido bastante pobre de no contar con una banda tan grande como la que arropa a Wyman, sus Rythm Kings. Gracias a la banda llenaron el escenario (musical y literalmente, siendo nada menos que ocho los componentes), con un repertorio en el que tocaron de refilón la archiconocida etapa de Wyman con canciones como Melody o Honky Tonk Woman (en los bises).
Durante el resto del concierto ofrecieron un repertorio bastante variado, que saltó de Ray Charles a James Brown, y luego Nina Simone pasando por Chuck Berry. Sabor a clásico, pasando del rythm and blues al rock and roll y luego de vuelta con un toque swing. Los músicos que acompañan a Wyman no sólo no están ensombrecidos por él, sino que destacan en momentos gracias a su poca expresividad, como la gran participación de los saxofonistas tanto en coreografías como en espectaculares solos, la impresionante guitarra de Terry Taylor que brillaba con luz propia, o el destacable manejo del Hammod que se marcaba su organista. Y todo acompañado con la tremenda voz de la cantante negra de la banda, Beverly Skeete, que arrancó los aplausos del público con su interpretación del “It’s a men’s world”…
Hora y media de concierto, muy variado en géneros y ejecutado con mucho talento. De vez en cuando algún chascarrillo en pseudoespañol, buen humor, y la gente en general contenta. Un buen concierto el de Wyman y sus Rythm Kings.
Os dejo con algún que otro vídeo del concierto y unas cuantas fotos, como es habitual.
Melody, de The Rolling Stones…
Y os dejo otro par de canciones, a la espera de que “Hit the road Jack” acabe de subirse a Youtube… Os dejo con “Hit the road Jack”, y un par de vídeos más:




E non vai manexar ben o órgano… se non me informaron mal, era o puto Georgie Fame!!!
A min estes concertos non che me interesan moito, por seriotes e viejunos. Pero o plantel de figuróns sobre o escenario da envexa. Se até os teloneiros levaban un, o Keith Moon galego!!! (que comparten cos Metralletas Lecheras)
Certo,estaba cheo de celebridades no escenario e no público!
A verdade é que o ambiente era máis ben tranquilote e cunha media de idea alta (no escenario e no público), pero o bo que tiña era que había sitio de sobra para quitar fotos, moverte ó teu aire ou estar na primeira fila sen agobios. Pasámolo ben igual
Fijo! A min encántame ter sitio para estar na primeira fila e dar unha volta, sen amolar a ninguén. E xa poder sentar, o máximo. O rollo épico de sentirse sardiña e o pogo suoroso sen camiseta (chamarlle pogo a facer mosh, pa-le-ta-da!) é algo que sempre che me deu moito noxo. Por min iso botámolo do rocanrol, todo para os jevis e as fans de Alehandro Sans. Non teño interese en ver moita xente berrando e pasándoo ben, non teño a conciencia de manada que fai falta para un macrofestival ou un partido de fútbol. Eu o que quero é estar coma un señor!
Un pouco ao que me refería con “seriote e viejuno” é a que teño a impresión (non son asiduo) de que neses concertos xa está todo o peixe vendido antes de saír ao escenario, todo ensaiado coma un espectáculo, sen sitio para a arroutada e o erro, moi profesional e comedido. Ollo, que iso non ten nada de malo, o contrario. O meu son prexuízos de talibán do amateurismo.